Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

ΞΑΦΝΙΚΗ ΨΥΧΡΑ...

Υπάρχουν φορές που έπειτα απο μια έντονη συζήτηση βρίσκεσαι στο... κενό. Το έχεις νιώσει, έτσι δεν είναι? Πριν δύο λεπτά να αισθάνεσαι ανάμεσα σε πλήθος πολύβουο, με αστεία, σοβαρά, εικόνες δικές σου να μπλέκονται με των γύρω σου και να δημιουργούν νέες εικόνες, κοινές, ώσπου μια συζήτηση... διαφωνίας, να ανατρέπει εντελώς το σκηνικό έξω και μέσα σου. 
Δεν είναι κακό αυτό βέβαια. Διόλου. Αλλοίμονο εάν όλοι οι άνθρωποι συμφωνούσαμε σε όλα. Γόνιμη συζήτηση, γόνιμα μυαλά και ως εκ τούτου γόνιμες πράξεις δεν θα υπήρχαν.
Όταν όμως οι διαφωνίες είναι γύρω απο ουσιώδη πράγματα που δεν αφορούν μόνο το 'εγώ' μας, αλλά το 'εμείς', εκεί πραγματικά... υπάρχει μούδιασμα. Ακόμη και η σκέψη- θα ομολογήσω- του 'τι δουλειά έχω εδώ πέρα?' ξεφυτρώνει στην ατμόσφαιρα σαν αγριόχορτο.
Κάπως έτσι συνέβη πρόσφατα. Όταν η κουβέντα γύρισε στο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο. Όταν σε ερώτηση μου 'δεν σας πονάει, δε σας ενοχλεί αυτό που ζούμε τριγύρω? Τα βλέπετε ρόδινα τα πράγματα, υποφερτά?", οι απαντήσεις που έλαβα ήταν 'δεν ασχολούμαι. Τι να κάνουμε?". Αυτές οι δύο φρασούλες για εμένα τουλάχιστον αποτελούν 'κόκκινο πανί'. Πάντοτε με ενοχλούσαν τρομερά. Ένα παραπάνω στις μέρες μας.
Αυτή η περιχαράκωση στο 'εγώ' και η ανάγκη να 'περνάω καλά' (με την έννοια της αποφυγής 'ζόρικων' σκέψεων και γεγονότων), μου είναι ακατανόητη για το ανθρώπινο ον. Για τις δυνάμεις και τις δυνατότητες που κρύβει το ανθρώπινο όν και δεν τις αξιοποιεί προς όφελος όλων. Και ίσως γι'αυτό φυσικά, δεν έγινα κατανοητή στην παρέα, η συζήτηση φούντωσε, κοινή γραμμή δεν βρήκαμε ιδιαίτερα και φεύγοντας δύο πράγματα ένιωσα: Το μισοσκόταδο που απλώνεται ταχύτατα ενώ πριν υπήρχε φως και μια παγερή μοναξιά να αντικαθιστά το πλήθος. Κοιτάς γύρω σου και εκεί που ξαφνικά ήταν γεμάτες οι θέσεις, αντικρύζεις μόνο εσένα... Η αγάπη γύρω, η αλληλεγγύη, η ουσιαστική κουβέντα μεταξύ μας, τα βλέμματα νέων παιδιών, ζωντανών, με όνειρα (;), περιορίζονται στα όνειρα... τους. Όχι στα όνειρα μας... 
Επιμένω να μη σταματάω να ελπίζω στην άλλη πλευρά του φεγγαριού. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι, δεν είμαστε όλοι έτσι. Όλοι αναζητούμε δικαιοσύνη, αξιοκρατία, μια αξιοπρεπή ζωή. Ωστόσο εάν ο άλλος δεν έχει 'τσαλακωθεί' στη ζωή, εάν δεν έχει πέσει άπειρες φορές για να ξανασηκωθεί, δεν μπορεί να μπει στα παπούτσια σου. Κατανοητό. Ανθρώπινο. Το χειρότερο όμως είναι όταν δεν μπαίνει καν στον κόπο να φανταστεί ή να σεβαστεί πόσο πονάνε τα βήματα σου, την αγωνία σου για το κάθε βήμα, όχι μόνο το δικό σου, όλων μας.  
Καλοκαιριάτικες φιλοσοφίες? Έτσι, ως μοίρασμα μωρέ, γιατί ένιωσα μια ξαφνική ψύχρα...

*στη φωτό, απόβραδο στο Λιμανάκι της Αγάπης στον Πόρο 

6 σχόλια:

  1. χχμμμ αυτο που γραφεις και ρωτας θελει πολυ κουβεντα, και δεν λυνεται μεσα απο σχολια αλλα θα σου πω τη γνωμη μου..
    οι ανθρωποι δεν σκεφτονται ολοι με τον ιδιο τροπο,. για μενα αυτο σημαινει οτι εσυ πληγωνεσαι απο αυτο, ο αλλος απο το αλλο που ομως εσενα δεν σε αγγιζει και οπως αναρωτιεσαι εσυ, ετσι αναρωτιεται κι αυτος..
    ο καθενας σηκωνει τοιχους κι αυτο μοιαζει με αδιαφορια που ισως κατα βαθος δεν ειναι.. ισως απλα δεν μπορει να το αντιμετωπισει.. δεν μπορεις να ξερεις..
    δεν αποριπτω εκτος κι αν υπαρχουν πολλες αιτιες μαζεμενες μαζι..

    βιαστικη αλμυρη, θαλασσινη απαντηση

    φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, είναι για μεγάλη κουβέντα τέτοια ζητήματα και άκρη δεν ξέρω αν βγαίνει.Στέκομαι όμως σ'αυτό που λες, ότι ο καθένας σηκώνει τοίχους...Και ο καθένας έχει τη δύναμη να τους γκρεμίζει θα πρόσθετα. Και δεν είναι το καλύτερο να περιμένει απο τους άλλους να το πράξουν για τον ίδιο. Άρα στη ΘΕΛΗΣΗ καταλήγουμε...ή...στη στραβή στιγμή...χεχε... Φιλιά πολλά μικρή μου

      Διαγραφή
    2. και γιατι παρακαλω καποιος να γκρεμισει τον τοιχο που υπαρχει ενω δε νιωθει δυσφορια απο αυτον; ο καθενας γκρεμιζει τους τοιχους που για τον ιδιο χρειαζεται να γκρεμισει.. που εσυ κι εγω ισως δεν τους βλεπουμε καν.. ετσι ειναι οι ανθρωποι, διαφορετικοι ο ενας απο τον αλλον :)

      Διαγραφή
    3. Μα ναι, συμβαίνει και αυτό, αλλά υπο αυτή την έννοια, δε χρειάζεται να έχουμε απορίες. Απλά πορεύομαστε σε ατομική συσκευασία...Εγώ αναφέρομαι σε όσους έχουν την ανησυχία να δούνε πέρα απο το 'εγώ' τους, Εκεί υπάρχει η αναζήτηση (και τα... σκουντουφλήματα)

      Διαγραφή
  2. Κοίτα να δεις... μπορεί να σου φανεί ακραίο αυτό που σου θα σου πω, αλλά μεγαλώνοντας πήρα αποφάσεις ζωής (στη προηγούμενη ανάρτηση είχα γράψει σχετικά!)... Λοιπόν, αποφεύγω ευγενικά (!) τ' άτομα που εκπέμπουν τοξικότητα, (γκρινιάρηδες, αχάριστους, επιθετικούς, επικριτές κλπ) αποφεύγω τις ακανθώδεις συζητήσεις με αυτούς που δεν έχουν μάθει ν' ακούν τον συνομιλητή τους, (και είναι πολλοί!) δεν κουβεντιάζω για να κουβεντιάζω... να έτσι για να περνάει η ώρα και μ' ενδιαφέρει πια να κάνω μόνο προσωπικές συζητήσεις με τ' άτομα που βρίσκονται στα ίδια μήκη κύματος με μένα και έχουν ανοιχτή καρδιά και μυαλό... και ας είναι αυτά τα άτομα μόνο τέσσερα!
    Ωραίες κουβέντες ανοίξαμε βολτίστα μου... χαίρομαι πολύ!

    ΑΦιλάκια καρδιάς και μόνο! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακραίο ε?...Μάλλον όχι Στεφανία μου, γιατί όσο περνάνε τα κύματα της ζωής πάνω μου (ξέρεις εκείνα τα μεγάλα, που ξεσπάνε με δύναμη στο βράχο), όπως και εσύ έτσι και εγώ εκεί πορεύομαι. Ψάχνω ίδια...κύματα. Δεν γίνεται αλλιώς. Είναι γοητευτική αυτή η αναζήτηση και η περισυλλογή. Ωστόσο υπάρχουν στιγμές σαν αυτή της ανάρτησης που δεν έχεις επιλέξει, ούτε προλαβαίνεις να επιλέξεις. Είναι ένα αντάμωμα παρέας που ανήκει σε δική σου παρέα. Και εκεί σκέφτομαι ότι μερικές φορές είναι προτιμότερο να ανιχνεύεις όλο το τοπίο πριν ξανοιχτείς. Απο την άλλη πάλι, τόσος περιορισμός για το τι?...Οπότε απλά παίρνεις γεύση και αν σε χαλάει τουλάχιστον ξέρεις ήδη τι θα κάνεις την επόμενη φορά... ;)

      Διαγραφή