Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

ΘΕΟΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ...


Απόγευμα στην Αριστοτέλους. Έχει μια γιορτή με παιδιά απο συλλόγους ΑΜΕΑ. Μια απο τις ομάδες έχει φορεσιές πλουμιστές. Σαν τσιγγάνες τα κορίτσια με λουλούδια στα μαλλιά, με γιλεκάκια και φλογέρες τα αγόρια.

Χορεύουν το "Μπαλαμό", το "Γαρύφαλλο στ'αυτί". Άλλα με έντονα κινητικά προβλήματα και άλλα λιγότερο, όλα τους όμως κάτι χαμόγελα! Σαν ολάνθιστοι κήποι έμοιαζαν!


Στο τέλος ανεβαίνουν στη σκηνή με το τραγούδι "Θεός αν είναι" και απλώνουν τα χέρια στον ουρανό... Ε, εκεί το δάκρυ (σ'εμάς τους θεατές), έχει πάρει το δρόμο του... Ίσως γιατί πολύ απλά μας υπενθύμισαν τι σημαίνει "γεύομαι" τη ζωή, όπως είναι, παρά τα ζόρια της. Είναι μία εξάλλου η ρημάδα... Και γρήγορη...

*α' γραφή, στο φατσοτέφτερο, 10/6/2017




Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ...(με τον Άλκη Πιερράκο)


"Ζούμε στον αιώνα που υφιστάμεθα την αλλαγή του κόσμου. Και είναι φριχτός! Για ακόμη μια φορά θα κοστίσει πάρα πολύ αίμα ώσπου να πέσει επιτέλους η παντοκρατορία της Αμέρικας".
Τα λόγια ανήκουν στον ζωγράφο Άλκη Πιερράκο (έφυγε στις 22/3/ 2017 απο τη ζωή), απο μια συνέντευξη που του είχα κάνει το 2003, για την εφημερίδα "Μακεδονία". 

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές ανατρέχω σε συνεντεύξεις που τυχαίνει να έχω κάνει με ανθρώπους της Τέχνης, έτσι,για να θυμηθώ τις... ανάσες τους. 
Με τον Πιερράκο συζητήσαμε μόνο μια φορά. Ήταν το Γενάρη του 2003, που οργανώθηκε έκθεση του στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης), η πρώτη του αναδρομική στη γενέτειρα του Θεσσαλονίκη. Τότε ήταν ένας "83χρονος... έφηβος" όπως έγραφα που ζούσε χρόνια ολόκληρα στη Γαλλία, αλλά ήξερα κάθε στιγμή τι γίνεται στην Ελλάδα και κουβαλούσε όλη την ώρα, όπως ο ίδιος έλεγε, "τα νταμάρια της Ελλάδας. Αυτά τα νταμαρο-τοπία, αυτή η φτωχή γη είναι η έννοια της Ελλάδας. Η έννοια του λιτού...".

Το πιο ακριβό πράγμα γι'αυτόν ήταν "το σωληνάριο του άσπρου, του τιτανίου. Είναι όπως το νερό. Εφόσον έχω αυτά τι άλλο θέλω;".

Και πώς όριζε την Τέχνη; "Είναι ένα μεγάλο μυστήριο, όπως αυτά της εκκλησίας. Το πρωί όταν έχω πολύ έμπνευση- αν και τώρα μεγαλώνω πια- σκέφτομαι τον πίνακα και όταν το βράδυ τον έχω κάνει είναι σαν να ένα μικρό θαύμα! Ακόμη και αν έχω χρώματα, πινέλα, χρειάζομαι πάντα να βγω έξω το πρωί, μου χρειάζεται λίγο καφενείο, λίγες κοπέλες, λίγη ζωή και όταν πάει 12 η ώρα πάω στο ατελιέ να δουλέψω. Όσο υπάρχει ψυχούλα, υπάρχει Τέχνη".

Έλεγε όμως και αυτό: "Στην Ελλάδα είδα πολλούς νέους που έχουν χάσει την ψυχή! Κάποιος μου είχε πει 'βρε γέρο, τι είναι αυτό το μπληγούρι που ζωγράφισες;". Και δεν ήμουν ακόμη γέρος! Του λέω 'βρε αναιδέστατε, το μπληγούρι ήταν η σωτηρία για να επιζήσουμε! Επειδή ξέρεις μόνο τα σημερινά, ξέχασες τι πέρασε η Ελλάδα;".

Μνήμη. Εις μνήμην. 

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

ΚΑΙ ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΑΣ ΤΩΡΑ? ΕΔΩ ΣΕ ΘΕΛΩ...


"Και πώς ξεκινάς τώρα; Κάθε αρχή και δύσκολη ε; Ναι κάπως έτσι είναι. Αμήχανα....". Με τέτοιες απορίες ξεκινούσα αυτό εδώ το blogoσπιτο. Και το ημερολόγιο έγραφε 4 Μαρτίου 2010...

Επτά χρόνια μετά (ελπίζοντας όχι κατά το επτά χρόνια φαγούρα κτλ κτλ), η ερώτηση επανέρχεται. Έλειψα πολύ, το ξέρω και το ξέρεις. Έγιναν πολλά. Άλλα που γνωρίζουμε και εσύ και εγώ (γύρω στη χώρα, τριγύρω στον πλανήτη), άλλα που ξέρει ο καθένας μας, χώρια. 

Και τώρα; Πώς συνεχίζεις; Το ερώτημα παραμένει όπως βλέπεις, εξελιγμένο... 

Επτά χρόνια μετά πάντως, και παρά την απουσία από εδώ, (και το τίμημα της να χάσω μπλογκο-φιλους και αγαπημένες λέξεις/ γραφές/ σκέψεις) και παρά τα διαολομηχανήματα που λέγονται φεισμπούκι, τουιτεράδικον, ιντερνέτι γενικότερα...

...τα blogόσπιτα -θα συνεχίσω να το λέω και να το πιστεύω- είναι αξία κλασσική. Πολλές φορές (ναι, ευτυχώς) και Ανεκτίμητη, όπως λέει και η διαφήμιση...

Και τώρα; Συνεχίζουμε τώρα. Συνεχίζουμε να Περπατάμε, να Χαμογελάμε (κόντρα πάντα στα ζόρια μας), να Μιλάμε, να Ακούμε, να Γράφουμε, να Μοιραζόμαστε.

Είμαι εδώ. Και ας ελπίσουμε να μην ξαναλείψω. Θα μου ευχηθείς χρόνια πολλά? Κερνάω τριαντάφυλλα και αγκάλη ανοιχτή...  

*η φωτογραφία η κεντρική, από το αγαπημένο The flower shop της γειτονιάς μου...  

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

ΜΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ ΕΤΟΙΜΑΣΕ ΚΑΙ ΠΑΜΕ...

Πέρασε καιρός μακριά σου... Και όλο η σκέψη σκέφτεται 'θα βάλω τάξη' και όλο η πράξη προδίδει... 

Μα είναι και αυτή η καθημερινότητα που βουίζει. Ασταμάτητα. Σαν τη γραμμή ενός τηλεφώνου. Σαν την κίνηση στους δρόμους, που κοπάζει μόνο σε εορτές και αργίες. Όλο παρασέρνει σε αναβολές. Μέσα της όμως 'γεννιούνται' συνεχώς σκέψεις. Και άλλες σκέψεις. Ασταμάτητα. 

Μπαίνουν σε βαλίτσες οι σκέψεις. Μια μεγάλη, μια μικρή, μια πιο μικρή και άλλη  πιο μεγάλη. Σκέψεις που μιλούν για ελπίδες. Και για απογοητεύσεις. Και για άλλες ελπίδες (ξανά και ξανά). Και μετά για πείσμα. Και για ψυχραιμία. Όχι, όχι, εκεί μέσα δεν χωρά οργή, θυμός, λόγια αδιέξοδα. Αυτά πετιούνται. Καίγονται. Μόνο κακό κάνουν εξάλλου αν μείνουν ζωντανά. Τα ακούω τριγύρω. Αυτά τα λόγια που φτύνουν πολλοί με μάτια- φωτιές. Τα ακούω. Αλλά τα καίω επιτόπου. Δεν χωρούν πουθενά. 

Μέσα στις βαλίτσες μου χωράνε μόνο τα θέλω, τα ελπίζω, τα λάθη, τα πάθη, τα πρέπει (σε μια μικρή αυτά), τα ΖΩ. Και εκεί πάνω σε όλο αυτό το 'ταξίδι' κάθομαι. Και περιμένω να περάσει το επόμενο τραίνο. Όχι για να το δω απλά να περνά που λέει το τραγούδι. Για να επιβιβαστώ. Μαζί σου. Πάμε ξανά (και ξανά)...