Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

ΜΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ ΕΤΟΙΜΑΣΕ ΚΑΙ ΠΑΜΕ...

Πέρασε καιρός μακριά σου... Και όλο η σκέψη σκέφτεται 'θα βάλω τάξη' και όλο η πράξη προδίδει... 

Μα είναι και αυτή η καθημερινότητα που βουίζει. Ασταμάτητα. Σαν τη γραμμή ενός τηλεφώνου. Σαν την κίνηση στους δρόμους, που κοπάζει μόνο σε εορτές και αργίες. Όλο παρασέρνει σε αναβολές. Μέσα της όμως 'γεννιούνται' συνεχώς σκέψεις. Και άλλες σκέψεις. Ασταμάτητα. 

Μπαίνουν σε βαλίτσες οι σκέψεις. Μια μεγάλη, μια μικρή, μια πιο μικρή και άλλη  πιο μεγάλη. Σκέψεις που μιλούν για ελπίδες. Και για απογοητεύσεις. Και για άλλες ελπίδες (ξανά και ξανά). Και μετά για πείσμα. Και για ψυχραιμία. Όχι, όχι, εκεί μέσα δεν χωρά οργή, θυμός, λόγια αδιέξοδα. Αυτά πετιούνται. Καίγονται. Μόνο κακό κάνουν εξάλλου αν μείνουν ζωντανά. Τα ακούω τριγύρω. Αυτά τα λόγια που φτύνουν πολλοί με μάτια- φωτιές. Τα ακούω. Αλλά τα καίω επιτόπου. Δεν χωρούν πουθενά. 

Μέσα στις βαλίτσες μου χωράνε μόνο τα θέλω, τα ελπίζω, τα λάθη, τα πάθη, τα πρέπει (σε μια μικρή αυτά), τα ΖΩ. Και εκεί πάνω σε όλο αυτό το 'ταξίδι' κάθομαι. Και περιμένω να περάσει το επόμενο τραίνο. Όχι για να το δω απλά να περνά που λέει το τραγούδι. Για να επιβιβαστώ. Μαζί σου. Πάμε ξανά (και ξανά)...