Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

ΟΜΙΧΛΗ...

Ομίχλη πυκνή...Μπορείς να τη δεις να αιωρείται κατά κύματα μπροστά απο τα φώτα της νύχτας. Η υγρασία στα φόρτε της. Το ίδιο και οι καύσεις σε τζάκια και σόμπες με ό,τι βρει ο καθένας. Η ανάγκη για λίγη ζέστη, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα αποπνικτική...
Ομίχλη...Μέσα, έξω, πάνω μας, στα σωθικά μας...Μόνη σωτηρία μοιάζει ένας άνεμος δυνατός! Να τα πάρει όλα σβάρνα, να πετάξει τα άχρηστα στα πέρατα. Να αναπνεύσουμε. Να διακρίνουμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Τα μάτια, το χαμόγελο, τον ήλιο, το φεγγάρι...
Ένας άνεμος η μόνη σωτηρία...Μόνο αυτός...

*έχουν την κατάθλιψη τους οι γιορτές. Ήρθε και αυτό το πέπλο και την γιγάντωσε...

8 σχόλια:

  1. αυτη η μυρωδια στην ατμοσφαιρα ωρες ωρες αφορητη..

    απο την ομιχλη μολις πριν λιγο ηρθα.. μ αρεσει πολυ..

    οι γιορτες θα περασουν.. και θα παρουν μαζι τους την καταθλιψη

    ελπιζω..

    φιλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα που φύσηξε και καθάρισε, ελπίζω και εγώ...;)))

      Διαγραφή
  2. Εδώ στην Αθήνα να δεις τι γίνεται από την κάπνα. Έξω ειδικά απόγευμα προς βράδυ, μυρίζει λες και ζεις σε χωριό! Απίστευτο. Δεν το έχω ξαναζήσει εδώ αυτό. Και στο μινιμάρκετ της γειτονιάς πουλάνε καυσόξυλα... Για γέλια ή για κλάμματα;
    Κατ' άλλα προσπάθησα και την κατάθλιψη την άφησα εκτός από εμένα σε αυτές τις γιορτές. Προχωράμε. Υγεία, αγάπη και δύναμη σε όλους, καλή χρονιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νόμιζα πως εδώ το ζούμε τόσο έντονα όλο αυτό. Αλλά θα μου πεις παντού η ανάγκη ίδια είναι...Ασφυκτική κατάσταση. Και ενώ αρχικά μύριζε αυτή η γλυκειά μυρωδιά σαν απο χωριό, τώρα απλώνεται απλά μια βρώμα. Δηλητήριο...
      Θα το αποτινάξουμε και αυτό που θα πάει. Μακριά απο κατάθλιψη μικρή μου, πολύ καλά πράττεις. Προχωράμε, όπως το είπες...;)

      Διαγραφή
  3. καλή χρονιά με πιο καθαρό τοπίο για όλους μας......να σαι πάντα καλά.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Kι ομως, της πηγαινει πολυ.
    Αλλωστε εχει και τον βαρδαρη της που... καθαριζει;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Της πηγαίνει δε θα πει τίποτα. Κουκλί είναι το νησί μου με την ομίχλη του. Η μέσα μας όμως ομίχλη? Σαν φυσάει Βαρδάρης δίνει μια κάποια ελπίδα αποτίναξης της θλίψης...

      Διαγραφή